Gone, but not forgotten

Eentje uit de oude doos (april 2011) en hoewel een anachronisme, naar mijn gevoel toch passend in het thema ...

Per paard een bloem

Gisteren nog de sterren van een pronkheelal.

En o wee, nu de zwanenzang.

Wisten de wilgen ervan?

Wisten ze dat dit regiment bij dageraad met de dood had afgesproken?

Hoorden zij het wetten van de messen al…

en waren ze daarom in snikken uitgebroken?

Vanuit de verte zag ik hen bij bosjes neergemaaid liggen langs de grond.

Ik voel nog steeds de wilgen tranen.

Hun droefheid brandt zich in mijn huid en zie,

mijn eerst zo frisse lentebui

slaat om in bittere melancholie.

Ik heb het even nageplozen

met tienduizenden liet men hen ten onder gaan.

Uitgebolde zaden in het zand,

die met een fluistering van de wind ten grave worden gedragen.

Maar morgen verstrooid zijn over het hele land.

- DagEnDauw -

More entries  on

 "Gone but not forgotten"?

Visit WP Photo Challenge

 by a click on the eye.

Wijmen en dichten

De mandenvlechter

Vingers wrochten gewillige tenen

in de rondte van een mand

Wijl de laatste zomerdagen

 als herinner-ringen glijden

door de luwte van zijn hand.

- DagEnDauw -

.

Door de handen van Urðr

KLAAR

Ooit hing ik aan een door de wind gewiegde boom,

wel negen nieuwe maannachten lang.

Toen gaven de Goden  mezelf terug m'n zelf

en ontwaakte ik in een droom.

Vanuit die boom - waarvan niemand weet waarheen

de wortels reiken -

zonder brood noch lafenis,

kon ik in de diepte kijken

om te zien hoe mijn levensdraad 

daar, pas gesponnen, goudglanzend hing

 in het licht van een prille dageraad

en schreeuwde...,

schreeuwde met hart en ziel

m'n longen vol

toen ik viel.

- Dauw - 

Porselein

Augustus,

glazuurt de bloemen

van de Hortensia

met hemelwater

Koningsblauw.

Bevleugeld

en klaar voor de bruidsvlucht

Hoe haalt ze't in haar mooie hoofd

om er vandoor te gaan?

Ze had haar jawoord toch beloofd, 

 de eerste genodigden kwamen al aan.

Het bruidsbed was zo fijn gespreid

het hele feest besteld

De hoop ben ik nu echter kwijt,

ze heeft net afgebeld.

Vanochtend sprong ze uit haar spond

en zag in 't spiegelglas

dat zij helemaal geen werkster

maar koningin geworden was.

Het is me wat, ze nam de benen

 sloeg 'r vleugels uit

Met gevolg en mierenkoning achter haar

En hier zit ik ... zonder bruid

- DagEnDauw -

Een geintje ...

Uit de bol met een begijntje

Gelukkig maar, dat er geen haan naar kraait

wanneer zo'n begijntje eens flink met je pierewaait.

Meer weten? Lees dan hier het hele vers

De laatste "strohalm"

't Is nu toch echt welletjes geweest!

Radeloos word ik ervan.

Straks geef ik hier de geest.

Dat hemelwater loopt bepaald niet volgens plan ...

Lichttekening

... op een waterspiegel

In het blauwe sprookjesbos 
lag ik - nog niet zo heel lang geleden - op een lentedag
aan de voet van een 
zoetgeurende linde bij het water in het gras,

luisterend naar de zacht gefluisterde woorden
die aarzelend aan de boomkruinen schenen te ontsnappen :
"Spiegeltje, spiegeltje in het zand,
wie, o wie is de mooiste van dit land?"

Het water rimpelde en zuchtte eens diep,
maar zweeg verder en verklapte het ons niet.

- DagEnDauw -

Courgette in gebed

Ingebed ...

Maak me groot

Maak me sterk

Laat me veel vruchten geven

Schenk me een zonnig leven

amen

De mei

"De zon, de wind liep mee en om haar heen.                                          
Wie was ze?                                          
Van de twalef zusters één."                                            

                                                                                ♥  

"The sun, the wind walked with and about her
Who was she?
Out of twelve sisters one."
                                                                                        

                          


                                                                                               



                           

uit 'Mei' van Herman Gorter (1864-1927)                                                         

                                                    
                                                                 

  For more entries on "spring" visit the WP photochallenge of this week.  

The angel's share

Written in the note : 

Dear Dauw

this pair's yours now

time for me to go

and for you to catch up with the flow

Een ochtend op de winterwei

Ze dragen de weemoed op hun rug

herinneringen aan verre tochten

In hun manen de geur van

kampvuur nog

en plaatsen die ze ooit bezochten

Spits

de oren naar de wind

alsof ze luisterend naar krakende wielen

de stem van hun menner op de bok

voelen dansen in hun zielen

In de winterwei draven ze aan mij voorbij

en worden vage schimmen

Weer op de fiets denk ik wat is vrij

en zie met een hartslag in galop

de zon met hen naar boven klimmen

- DagEnDauw -

Op mijn stekje dezelfde woorden bij een ander beeld en een vraagje voor paardenkenners ... 

Eiland in de stroom / Juxtaposition

Said the moss : 

"I'm all screwed up ...!"

Answered the screw :

"And I'm all mossed, eh messed up ...!"

More entries on "Juxtaposition"?

Visit WordPress Photochallenge

Winterkloven in de weg

Barst,

gebaande paden,

ik kies wel een

nieuwe weg.

Gipsy

Fær

Je kwam aandravend

over de steppe van een ver verleden.

De geur en kleur van hooi 

net of het daar eeuwig al zomer was

nog verstrengeld met je vacht

Doorheen je dromerige blik

zaten oude en lange verhalen geweven.

Dansend op de winden van

vele voorbij gewaaide zomers

wekten ze de dichter in mijn hart.

We hebben halverwege

wat momenten bij elkaar gegaard

en zijn toen door het leven uit elkaar gedreven

Met de dalende zon is gaandeweg 

het goud uit je manen vervaagd

maar het zilveren licht in onze ogen is gebleven,

de herinnering voor altijd bewaard.

- DagEnDauw -

Betoverd licht

extra leesvoer : http://www.beleven.org/feest/wintersolstitium_midwinter
http://www.beleven.org/feest/oudejaarsavond


Mooi synchroon :
Bijna toe aan het einde van deze reeks megalieten evenals aan het jaar 2013

Is het niet fascinerend, dat heel wat neolithische bouwwerken niet zomaar willekeurig werden neergezet, maar tijdens de winter-equinox met hun opeenvolgende kamers precies op één lijn liggen met de opkomende zon?

Soortgelijke megalithische bouwwerken werden niet alleen gevonden in Bretagne maar langs de kusten van heel West- Europa: bij ons in België en Nederland, in Ierland, Engeland, Portugal, Duitsland, Denemarken, de Westelijke Kaukasus en blijkbaar zelfs in Zuid-Korea ...

Met het hoofd in de wolken, alsmaar verder

                                                                                                                                 *

Mirror mirror of the fall, sees the beauty of us all


Dit zijn tijden van respectloosheid

"R.e.s.p.e.c.t", we eisen het wel van anderen
 maar zijn haar gewoon kwijt
voor alles, kwijt voor onszelf
kwijt voor de mensheid

De twist tussen hoofd, hart en ziel geplant
rukt ons los uit elk verband ...
Waar bleven onze normen en waarden?
Zouden we niet  beter weer gaan "aarden"?

Al liep er hier en daar behoorlijk wat mis,
toch heeft volgens mij
eenieder recht op zijn ware geschiedenis.
Maar zo bang eronder te bezwijken,
durft haast niemand haar aan te kijken.




-DagEnDauw -

* Menhirs du Vieux Moulin (Plouharnel - Breizh)

Een muziekje erbij?

De rechte lijn naar huis

Zal je er nog zijn als ik terugkom?

* De "allignements van Le Ménec" nabij Carnac. 

Sinds 1991 is  deze site met megalieten niet meer toegankelijk voor het publiek. Om toch een panoramisch beeld te krijgen is bij Le Ménec een "Archéoscope" gebouwd. De menhir-rijen van Le Ménec strekken zich uit over een afstand van 1160 meter (100 meter breed) en tellen 1099 menhirs die tussen de 1 en 3,7 meter hoog zijn. Aan het begin van de 11 rijen van menhirs die bijna evenwijdig aan elkaar staan, is een cromlech, een cirkelvormig opgestelde rij stenen. Eén van de stenen, de Reus van Le Ménec (3,5 meter hoog), is ongetwijfeld ouder dan de menhir-rijen zelf.



Even wat van de sfeer gaan opsnuiven? Dat kan in dit clipje.

In de rij voor Carnac

Met zoveel zielen op één lijn,
daarvoor hoef je niet van steen te zijn.

Een bespiegeling vóór Allerzielen

Een feeënsponde

Wat is ze bleek en stil

 ... Na duizend-en-één nachten

ligt op dit hunebed van steen

nog steeds een sprookjesfee te wachten

op wie haar wekken wil

* Alignements du petit Ménec

In de gemeente Trinité sur Mer, ten oosten van Kerlescan en in het verlengde van de alignements van Carnac, vond ik na wat speurwerk  temidden van een sprookjesachtig bos en badend in een schilderachtig licht - deze kleine schijnbaar vergeten site. Hier liggen - als door een reuzenhand uitgezaaid in zeven rijen - tussen de varens op hun bedje van mos een honderdtal verwaarloosde megalieten, de meesten overgroeid met klimop, alsof eeuwenlang geen mens hen nog heeft aanschouwd. 

Op wat gezang van enkele vogeltjes na, is het hier zo rustig en stil dat je amper durft te ademhalen en het je zelfs niet eens zou verbazen mochten er plotseling elfen, saters of dwergen uit boomholten tevoorschijn komen. Je fantasie gaat er meteen met alle rede aan de haal en het is dan ook onbegonnen werk om te trachten aan dergelijke dromerijen te weerstaan ...