Gone, but not forgotten

Eentje uit de oude doos (april 2011) en hoewel een anachronisme, naar mijn gevoel toch passend in het thema ...

Per paard een bloem

Gisteren nog de sterren van een pronkheelal.

En o wee, nu de zwanenzang.

Wisten de wilgen ervan?

Wisten ze dat dit regiment bij dageraad met de dood had afgesproken?

Hoorden zij het wetten van de messen al…

en waren ze daarom in snikken uitgebroken?

Vanuit de verte zag ik hen bij bosjes neergemaaid liggen langs de grond.

Ik voel nog steeds de wilgen tranen.

Hun droefheid brandt zich in mijn huid en zie,

mijn eerst zo frisse lentebui

slaat om in bittere melancholie.

Ik heb het even nageplozen

met tienduizenden liet men hen ten onder gaan.

Uitgebolde zaden in het zand,

die met een fluistering van de wind ten grave worden gedragen.

Maar morgen verstrooid zijn over het hele land.

- DagEnDauw -

More entries  on

 "Gone but not forgotten"?

Visit WP Photo Challenge

 by a click on the eye.

Wijmen en dichten

De mandenvlechter

Vingers wrochten gewillige tenen

in de rondte van een mand

Wijl de laatste zomerdagen

 als herinner-ringen glijden

door de luwte van zijn hand.

- DagEnDauw -

.

Door de handen van Urðr

KLAAR

Ooit hing ik aan een door de wind gewiegde boom,

wel negen nieuwe maannachten lang.

Toen gaven de Goden  mezelf terug m'n zelf

en ontwaakte ik in een droom.

Vanuit die boom - waarvan niemand weet waarheen

de wortels reiken -

zonder brood noch lafenis,

kon ik in de diepte kijken

om te zien hoe mijn levensdraad 

daar, pas gesponnen, goudglanzend hing

 in het licht van een prille dageraad

en schreeuwde...,

schreeuwde met hart en ziel

m'n longen vol

toen ik viel.

- Dauw - 

Porselein

Augustus,

glazuurt de bloemen

van de Hortensia

met hemelwater

Koningsblauw.

Bevleugeld

en klaar voor de bruidsvlucht

Hoe haalt ze't in haar mooie hoofd

om er vandoor te gaan?

Ze had haar jawoord toch beloofd, 

 de eerste genodigden kwamen al aan.

Het bruidsbed was zo fijn gespreid

het hele feest besteld

De hoop ben ik nu echter kwijt,

ze heeft net afgebeld.

Vanochtend sprong ze uit haar spond

en zag in 't spiegelglas

dat zij helemaal geen werkster

maar koningin geworden was.

Het is me wat, ze nam de benen

 sloeg 'r vleugels uit

Met gevolg en mierenkoning achter haar

En hier zit ik ... zonder bruid

- DagEnDauw -

Een geintje ...

Uit de bol met een begijntje

Gelukkig maar, dat er geen haan naar kraait

wanneer zo'n begijntje eens flink met je pierewaait.

Meer weten? Lees dan hier het hele vers

De laatste "strohalm"

't Is nu toch echt welletjes geweest!

Radeloos word ik ervan.

Straks geef ik hier de geest.

Dat hemelwater loopt bepaald niet volgens plan ...

Lichttekening

... op een waterspiegel

In het blauwe sprookjesbos 
lag ik - nog niet zo heel lang geleden - op een lentedag
aan de voet van een 
zoetgeurende linde bij het water in het gras,

luisterend naar de zacht gefluisterde woorden
die aarzelend aan de boomkruinen schenen te ontsnappen :
"Spiegeltje, spiegeltje in het zand,
wie, o wie is de mooiste van dit land?"

Het water rimpelde en zuchtte eens diep,
maar zweeg verder en verklapte het ons niet.

- DagEnDauw -

Een ochtend op de winterwei

Ze dragen de weemoed op hun rug

herinneringen aan verre tochten

In hun manen de geur van

kampvuur nog

en plaatsen die ze ooit bezochten

Spits

de oren naar de wind

alsof ze luisterend naar krakende wielen

de stem van hun menner op de bok

voelen dansen in hun zielen

In de winterwei draven ze aan mij voorbij

en worden vage schimmen

Weer op de fiets denk ik wat is vrij

en zie met een hartslag in galop

de zon met hen naar boven klimmen

- DagEnDauw -

Op mijn stekje dezelfde woorden bij een ander beeld en een vraagje voor paardenkenners ... 

Winterkloven in de weg

Barst,

gebaande paden,

ik kies wel een

nieuwe weg.

Gipsy

Fær

Je kwam aandravend

over de steppe van een ver verleden.

De geur en kleur van hooi 

net of het daar eeuwig al zomer was

nog verstrengeld met je vacht

Doorheen je dromerige blik

zaten oude en lange verhalen geweven.

Dansend op de winden van

vele voorbij gewaaide zomers

wekten ze de dichter in mijn hart.

We hebben halverwege

wat momenten bij elkaar gegaard

en zijn toen door het leven uit elkaar gedreven

Met de dalende zon is gaandeweg 

het goud uit je manen vervaagd

maar het zilveren licht in onze ogen is gebleven,

de herinnering voor altijd bewaard.

- DagEnDauw -

Met het hoofd in de wolken, alsmaar verder

                                                                                                                                 *

Mirror mirror of the fall, sees the beauty of us all


Dit zijn tijden van respectloosheid

"R.e.s.p.e.c.t", we eisen het wel van anderen
 maar zijn haar gewoon kwijt
voor alles, kwijt voor onszelf
kwijt voor de mensheid

De twist tussen hoofd, hart en ziel geplant
rukt ons los uit elk verband ...
Waar bleven onze normen en waarden?
Zouden we niet  beter weer gaan "aarden"?

Al liep er hier en daar behoorlijk wat mis,
toch heeft volgens mij
eenieder recht op zijn ware geschiedenis.
Maar zo bang eronder te bezwijken,
durft haast niemand haar aan te kijken.




-DagEnDauw -

* Menhirs du Vieux Moulin (Plouharnel - Breizh)

Een muziekje erbij?

De rechte lijn naar huis

Zal je er nog zijn als ik terugkom?

* De "allignements van Le Ménec" nabij Carnac. 

Sinds 1991 is  deze site met megalieten niet meer toegankelijk voor het publiek. Om toch een panoramisch beeld te krijgen is bij Le Ménec een "Archéoscope" gebouwd. De menhir-rijen van Le Ménec strekken zich uit over een afstand van 1160 meter (100 meter breed) en tellen 1099 menhirs die tussen de 1 en 3,7 meter hoog zijn. Aan het begin van de 11 rijen van menhirs die bijna evenwijdig aan elkaar staan, is een cromlech, een cirkelvormig opgestelde rij stenen. Eén van de stenen, de Reus van Le Ménec (3,5 meter hoog), is ongetwijfeld ouder dan de menhir-rijen zelf.



Even wat van de sfeer gaan opsnuiven? Dat kan in dit clipje.

Schuilen voor de nacht (*)

Na een klimtocht door een haast ondoordringbaar bos bevond ik me plots op de top van een heuvel temidden van de varens. Gezeten op één van de stenen - warm en zacht omwille van de begroeiing met mos - stelde ik me voor hoe het zou zijn om hier de nacht door te brengen. Misschien klinkt het vreemd, maar  wanneer ik me in de buurt van megalieten bevind, overvalt me steeds een soort gelatenheid en rust die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Dit schitterende gedicht van Anton van Wilderode, dat ik vorige week tijdens een lezing voor de eerste keer hoorde, omschrijft het echter perfect in mijn plaats...

Het land der mensen (1952)

Ik lig in een landschap van heuvels alleen
met bloemen en water en gras;
de tijd liet mij los en liep ijlings heen,
nu ben ik een mosbed, een zwervende steen
of een vlijmscherpe splinter van glas.

Het water beneden maalt binnen zijn boord,
de bloem legt haar bloemenhart bloot;
als de wind herbegint is het grasvlak gestoord
met een snelle golf die vloeit blinkende voort
als de voorgolf, ineens van de dood.

Met de laatste mens is het laatste gesprek
op het zwijgen der dingen gestrand;
natuur graaft zich in onder herfstelijk dek;
de bomen staan naakt met een twijgenhek
voor een zeekim van zilver en zand.

Ik lig in de schoot van de heuvels alleen
en het licht van de zomer verdooft;
het water spoelt koud op zijn bodem van steen
en mijn hart, als van hoorn of elpenbeen,
stuwt zijn laatste bloed naar mijn hoofd.



Anton van Wilderode (1918 - 1998) 






Indien u in de buurt van het Waasland woont kan u donderdagavond a.s om 20.00 u in de bibliotheek van Sint-Niklaas, een lezing bijwonen over het werk van deze dichter, door Mevr. Beatrijs van Craenenbroeck, oprichter en secretaris generaal van de Internationale Vriendenkring Anton van Wilderode.





* L' allée couverte de Treal nabij Saint-Just-ille-et-Villaine

Men vermoedt dat ongeveer 450.000 jaar geleden in Bretagne de eerste keien werden geslepen door toen nog jagers-verzamelaars die door het gebied trokken, overblijfselen van de prehistorie, daterend uit het tijdperk van het vuur, zijn teruggevonden in gebieden die nu door de zee zijn ingenomen, in de ria's van Auray of de abers (zeearmen) van Noord-Finistère. De meeste sporen van beschaving zijn echter 10.000 jaar geleden verdwenen, wellicht tijdens het smelten van de grote gletsjers. Een gebeuren dat mogelijk de mythe van de verzonken steden verklaart, zoals die van de stad Ys in de baai van Douarnemez.

Na de jagers-verzamelaars gingen agrarische bevolkingsgroepen zich hier vestigen. Het begin van het Neolithicum. Om hun doden te eren, richtten deze gemeenschappen megalieten op; stapelden ze stenen op elkaar en bouwden ze grafgangen en –heuvels. Die kunst bereikte het hoogtepunt in de Vannetais, tussen het 5e en 2e millennium v.Chr. wat betekent dat sommige van deze werken dateren van 2500 jaar voor de bouw van de Egyptische piramides. De bekendste rijen met stenen bevinden zich in Carnac, gevolgd door die van Saint-Just.
Saint-Just voelt als een heilige plaats en wordt gekenmerkt door zijn droge heidevelden die door de mensen uit het Neolithicum verschillende millennia lang werden bezocht. Hier bevinden zich een voor Europa unieke verzameling megalithische monumenten die wel heiligdommen lijken.De overdekte gang van Treal (foto) een vermoedelijke begraafplaats vertoont (o.a. door de typische zijingang) overeenkomsten met soortgelijke monumenten in Denemarken en Noord-Duitsland. Ze bevindt zich op de top van een heuvel "de bult van Treal" genaamd. Wanneer je het pad beklimt dat vertrekt vanaf de autoweg kan je helemaal op de top deze rups van rotsblokken (uit puddingsteen van Montfort) ontdekken met een lengte van 15,5 en een hoogte van 1,2 m waarvan men in een oude legende beweert dat hier in de vroegste tijden een reuzenkind speelde en er zijn melktanden verloor.

Tijdens opgravingen werden potten, pijlpunten en oorhangers in bergkristal gevonden die dateren van 2500 voor Christus. Maar voorwerpen uit silex die er eveneens werden opgegraven tonen aan dat de rots van Treal al sinds 4000 jaar voor onze tijdrekening werd bewoond.

En natuurlijk Carnac

 Klik hier om te lezen 

Na de wende naar de winter.

☼

☼
☼ ☼
☼  ☼
☼ ☼ ☼
☼     ☼     
☼       ☼      ☼
☼          ☼   
 ☼             ☼           
☼
☼                      
       ☼        
☼                                        
☼
☼              

S u m m e r s e e d s ,
scattered in the lap of the earth
lie sound asleep and dream of rebirth
For all that's alive must come to dust
and winter 's a time to hope and trust
that once the struggle of light is done
we 'll all rise up by a kiss of the sun

By DagEnDauw                 

  ☼ 

Van levensbelang ...

Zaden zijn het begin van alle leven, het begin van onze voedselketen, zelfs 

het begin van onze beschaving. Daarom zou het logisch zijn dat ze deel uitmaken van ons gemeenschappelijk bezit.

Niets is minder waar. Zaden zijn de inzet van 

een commerciële machtsstrijd geworden.

Er is een wetsvoorstel dat het niet goed met ons voorheeft ...

Dit lezen is ten zeerste aangeraden. Wees niet onwetend

en verspreid deze woorden als zaden.

Meer over de Tumulus en "Allée couverte" van Kernours - Breizh (foto: In de buik van de dolmen)

Deze bevinden zich vlakbij het plaatsje Bono ten oosten van Carnac. De tumulus werd gebouwd rond 3.000 vóór Chr. en bestaat uit afwisselend megalieten, en met stenen opgevulde tussenruimtes die samen de muren en het dak vorm geven. Vijf opstaande stenen die het gewelf ondersteunen zijn versierd met afbeeldingen  (waaronder een "morgate" ; de lokale benaming voor een bepaald soort inktvis) in een stijl kenmerkend voor neolithische constructies.

Deze tumulus is een allée couverte of dolmen coudé; Deze vorm schijnt specifiek te zijn voor het kustgebied van de Golf van Morbihan, omdat slechts zeven dolmens van dit type bekend zijn, allen gelegen tussen de mondingen van de Loire en de Blavet . Enkel de grafkamer van de Tumulus de Kernours wordt nog door aarde bedekt. De overdekte wandelgang is 4 meter hoog en heeft een diameter van ongeveer 20 meter. De ingang ligt op het zuiden-oosten (in lijn met de opkomende zon tijdens de winterzonnewende) en biedt toegang tot een 12 meter lange gang die met een bocht naar rechts uitkomt in een grafkamer van 8 meter lang.

Archeologische opgravingen hebben heel wat interessante vondsten opgeleverd zoals vuurstenen, dolken en sieraden. Verder blijkt uit onderzoek dat aan het begin van de IJzertijd er zich rond de tumulus een zestal graven bevonden met een diameter van 10 tot 16 meter en bedekt met een heuvel van 0,50 tot 1,10 meter. In deze tombelles, die hier meer dan 2000 jaar na de neolithische grafheuvel werden aangelegd, zijn  rechthoekige grafkuilen met asresten gevonden.

In symbiose ... Alignement du Petit Ménec

Oooh!

Ooh, wat zag 't mos toch,

Wat zag 't mos toch in die steen?

Lief Mos,

raak mij aan...

Voor jou wil ik zacht zijn en sereen.

 In symbiose met je gaan.

Je Steen

Gouden druppels

zonnetranen vergoten op dit aards gewaad
De oogst wordt binnen gehaald we kunnen niet versagen
wanneer de zomer op z'n einde loopt en
de  graankoning ten grave wordt gedragen...

(DagEnDauw)





No exorciser harm thee!
Nor no witchcraft charm thee!
Ghost unlaid forbear thee!
Nothing ill come near to thee!
Quiet consummation have,
And renouned be thy grave!


(Grafrede uit de vierde acte van Shakespears' "Cymbeline")

Dolmen van Mané Bras (nabij Carnac) / Kervilor Breizh 
Hoewel de aanwijzingen anders beweerden was
deze overgroeide grafkamer welhaast onvindbaar.
Na het trotseren van bramen, doornenstruiken en regenbuien
ontdekten we eindelijk deze mysterieuze plaats;
badend in het licht...

Dol op dolmens

La roche aux fées - de feeënrots / Essé, Breizh

Alleen, heel alleen op de heide;

is de zon ondergegaan.

En door de witte wolken,

zeilt zacht de stille maan.

Van de mensen, de trotse mensen

zie je niets, hoor je geen enkel geluid.

Maar onder vijf grijze eiken

strekt zich het hunebed uit.

Over de moddergrond wentelt de nevel 

die fluistert o wonderwaar:

Zo is het hier immer geweest.

Immer...,  wel duizend  jaar.

Gedicht van Georg Ruseler 

(vertaalt uit het plattdeutsch door DagEnDauw) 

Doel loos

Aimless on a bench

Later,

when a bunch of sweet memories

took over my grieve

I might be able to explain

what only now my tears can tell

More interpretations on the traveltheme "Benches", you 'll find on "Where's my backpack", Ailsa's blog.